## 25. Maii 2024

## S. Mariæ Magdalenæ de’ Pazzi, virginis
memoria ad libitum

Florentiæ nata est anno 1566; pie educata et inter Sorores Carmelitas adscripta, absconditam vitam orationis et abnegationis duxit, pro Ecclesiæ reformatione enixe precabatur, et sorores ad perfectionem direxit. Multis donis a Deo insignita, obiit anno 1607.

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

Dulci deprómat cármine

devóta plebs sollémnia,

dum in cælórum cúlmine

hæc virgo micat glória.

Virgo, quæ Christi láudibus

vacávit iam viríliter,

sanctórum nunc agmínibus

coniúngitur felíciter.

Vicit per pudicítiam

infírmæ carnis vítium;

sprevit mundi blandítiam

Christi sequens vestígium.

Per hanc nos, Christe, dírige

servans a cunctis hóstibus;

culpárum lapsus córrige

nos ímbuens virtútibus.

Iesu, tibi sit glória,

qui natus es de Vírgine,

cum Patre et almo Spíritu,

in sempitérna sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Confiteántur Dómino misericórdiæ eius, et mirabília eius fíliis hóminum.

Psalmus 106 (107)
Pro liberatione gratiarum actio
Verbum misit Deus filiis Israel evangelizans pacem per Iesum Christum (Act 10, 36).
I

Confitémini Dómino, quóniam bonus, *

quóniam in sǽculum misericórdia eius.

Dicant, qui redémpti sunt a Dómino, *

quos redémit de manu adversárii,

et de regiónibus congregávit eos, †

a solis ortu et occásu, *

ab aquilóne et mari.

Erravérunt in solitúdine, in inaquóso, *

viam civitátis habitatiónis non invenérunt.

Esuriéntes et sitiéntes, *

ánima eórum in ipsis defécit.

Et clamavérunt ad Dóminum, cum tribularéntur, *

et de necessitátibus eórum erípuit eos.

Et dedúxit eos in viam rectam, *

ut irent in civitátem habitatiónis.

Confiteántur Dómino propter misericórdiam eius *

et mirabília eius in fílios hóminum,

quia satiávit ánimam sitiéntem *

et ánimam esuriéntem replévit bonis.

Sedéntes in ténebris et umbra mortis, *

vincti in mendicitáte et ferro,

quia exacerbavérunt elóquia Dei *

et consílium Altíssimi sprevérunt.

Et humiliávit in labóribus cor eórum, *

infirmáti sunt, nec fuit qui adiuváret.

Et clamavérunt ad Dóminum, cum tribularéntur, *

et de necessitátibus eórum liberávit eos.

Et edúxit eos de ténebris et umbra mortis *

et víncula eórum dirúpit.

Confiteántur Dómino propter misericórdiam eius *

et mirabília eius in fílios hóminum,

quia contrívit portas ǽreas *

et vectes férreos confrégit.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Confiteántur Dómino misericórdiæ eius, et mirabília eius fíliis hóminum.

Ant. 2 Ipsi vidérunt ópera Dei et mirabília eius.

II

Stulti facti sunt in via iniquitátis suæ *

et propter iniustítias suas afflícti sunt;

omnem escam abomináta est ánima eórum, *

et appropinquavérunt usque ad portas mortis.

Et clamavérunt ad Dóminum, cum tribularéntur, *

et de necessitátibus eórum liberávit eos.

Misit verbum suum et sanávit eos *

et erípuit eos de interitiónibus eórum.

Confiteántur Dómino propter misericórdiam eius *

et mirabília eius in fílios hóminum,

et sacríficent sacrifícium laudis *

et annúntient ópera eius in exsultatióne.

Qui descéndunt mare in návibus, *

faciéntes operatiónem in aquis multis,

ipsi vidérunt ópera Dómini *

et mirabília eius in profúndo.

Dixit et excitávit spíritum procéllæ, *

et exaltáti sunt fluctus eius.

Ascéndunt usque ad cælos †

et descéndunt usque ad abýssos; *

ánima eórum in malis tabescébat.

Turbáti sunt et moti sunt sicut ébrius, *

et omnis sapiéntia eórum devoráta est.

Et clamavérunt ad Dóminum, cum tribularéntur, *

et de necessitátibus eórum edúxit eos.

Et státuit procéllam eius in auram, *

et tacuérunt fluctus eius.

Et lætáti sunt quia siluérunt, *

et dedúxit eos in portum voluntátis eórum.

Confiteántur Dómino propter misericórdiam eius *

et mirabília eius in fílios hóminum,

et exáltent eum in ecclésia plebis *

et in convéntu seniórum laudent eum.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Ipsi vidérunt ópera Dei et mirabília eius.

Ant. 3 Vidébunt recti et lætabúntur, et intéllegent misericórdias Dómini.

III

Pósuit flúmina in desértum *

et éxitus aquárum in sitim,

terram fructíferam in salsúginem *

a malítia inhabitántium in ea.

Pósuit desértum in stagna aquárum *

et terram sine aqua in éxitus aquárum.

Et collocávit illic esuriéntes, *

et constituérunt civitátem habitatiónis.

Et seminavérunt agros et plantavérunt víneas *

et fecérunt fructum in provéntum suum.

Et benedíxit eis, et multiplicáti sunt nimis, *

et iuménta eórum non minorávit.

Et pauci facti sunt et vexáti sunt *

a tribulatióne malórum et dolóre.

Effúdit contemptiónem super príncipes *

et erráre facit eos in desérto ínvio.

Et suscépit páuperem de inópia *

et pósuit sicut oves famílias.

Vidébunt recti et lætabúntur, *

et omnis iníquitas oppilábit os suum.

Quis sápiens, et custódiet hæc *

et intélleget misericórdias Dómini?

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Vidébunt recti et lætabúntur, et intéllegent misericórdias Dómini.

Dómine, véritas tua usque ad nubes.

Iudícia tua abýssus multa.

LECTIO PRIOR

De libro Qóhelet

11, 7 – 12, 14

Sententiæ de senectute

Dulce lumen

et delectábile est óculis vidére solem.

Si annis multis víxerit homo

et in his ómnibus lætátus fúerit,

meminísse debet tenebrósi témporis,

quod multum erit:

omne quod vénerit, vánitas.

Lætáre ergo iúvenis in adulescéntia tua,

et in bono sit cor tuum in diébus iuventútis tuæ,

et ámbula in viis cordis tui

et in intúitu oculórum tuórum;

et scito quod pro ómnibus his

addúcet te Deus in iudícium.

Aufer curam a corde tuo

et ámove malum a carne tua;

adulescéntia enim et iuvéntus vanæ sunt.

Meménto Creatóris tui

in diébus iuventútis tuæ,

ántequam véniat tempus afflictiónis,

et appropínquent anni, de quibus dicas:

« Non mihi placent »;

ántequam tenebréscat

sol et lumen et luna et stellæ,

et revertántur nubes post plúviam;

quando commovebúntur custódes domus,

et nutábunt viri fortíssimi,

et otiósæ erunt moléntes imminúto número,

et tenebréscent vidéntes per forámina,

et claudéntur óstia in platéa

submíssa voce moléntis,

et consúrgent ad vocem vólucris,

et subsídent omnes fíliæ cárminis;

excélsa quoque timébunt

et formidábunt in via.

Florébit amýgdalus,

reptábit locústa,

et dissipábitur cápparis,

quóniam ibit homo in domum æternitátis suæ,

et circuíbunt in platéa plangéntes,

ántequam rumpátur funículus argénteus,

et frangátur lécythus áureus,

et conterátur hýdria super fontem,

et confringátur rota super cistérnam,

et revertátur pulvis in terram suam, unde erat,

et spíritus rédeat ad Deum, qui dedit illum.

Vánitas vanitátum,

dixit Ecclesiástes,

et ómnia vánitas.

Cumque esset sapientíssimus, Ecclesiástes dócuit ínsuper pópulum sciéntiam; ponderávit et investígans compósuit parábolas multas. Quæsívit Ecclesiástes verba delectabília et conscrípsit sermónes rectíssimos ac veritáte plenos.

Verba sapiéntium sicut stímuli, et quasi clavi defíxi sunt magístri collatiónum; data sunt a pastóre uno. His ámplius fili mi, ne requíras: faciéndi plures libros nullus est finis, frequénsque meditátio carnis afflíctio est.

Finis loquéndi, ómnibus audítis: Deum time et mandáta eius obsérva; hoc est enim omnis homo. Et cuncta, quæ fiunt, addúcet Deus in iudícium circa omne occúltum, sive bonum sive malum.

RESPONSORIUM

Ps 70 (71), 17. 9a; cf. Ps 15 (16), 11

Deus, docuísti me a iuventúte mea, et usque nunc annuntiábo mirabília tua. * Ne proícias me in témpore senectútis.

Adimplébis me lætítia cum vultu tuo, delectatiónes in déxtera tua usque in finem. * Ne proícias me in témpore senectútis.

LECTIO ALTERA

Ex Scriptis de Revelatióne et de Probatióne sanctæ Maríæ Magdalénæ de’ Pazzi vírginis

(Mss. III, 186. 264; IV, 716: Opera di S. M. Maddalena de’ Pazzi, Firenze, 1965, 4, pp. 200. 269; 6, p. 194)

Veni, Sancte Spiritus

Vere mirábile es, Verbum, in Spíritu Sancto, fáciens ut ille te in ánimam sic infúndat, ut cum Deo ipsa se coniúngat, Deum concípiat, Deum sápiat, nihil præter Deum degústet.

Et venit Spíritus Sanctus in ánimam, pretióso signátus eo sigíllo sánguinis Verbi seu occísi Agni; quin étiam idem sanguis íncitat illum ut véniat, quamquam Spíritus ipse se movet ac veníre desíderat.

Qui movens Spíritus in se est et Patris et Verbi substántia, atque ab esséntia proficíscitur Patris et a beneplácito Verbi, venítque tamquam fons in ánimam, quæ in eo submérgitur. Ac velut duo flúvii erumpéntes ita miscéntur ut minor suum amíttat nomen et maióris assúmat, eódem modo divínus hic Spíritus agit, cum in ánimam venit, ut se cum ea conglútinet. Opórtet autem ut ánima, quæ minor est, suum depérdat nomen ac Spirítui relínquat; quod fáciet, si ita in Spíritum se convérterit ut unum cum illo fiat.

Hic autem Spíritus, thesaurórum qui sunt in sinu Patris dispensátor et conciliórum custos quæ inter Patrem et Fílium fiunt, tam suáviter se in ánimam infúndit, ut non percipiátur atque magnitúdine ipse sua a paucis æstimétur.

Sua gravitáte se atque levitáte in ómnia loca movet quæ apta sint ac dispósita ad eum suscipiéndum. Frequénti sua loquéla summóque siléntio ab ómnibus audítur; dilectiónis ímpetu, immóbilis ipse et mobilíssimus, se ómnibus ínicit.

Non sistis, Sancte Spíritus, in immóbili Patre neque in Verbo, et es tamen semper in Patre, et in Verbo, et in temetípso, et in cunctis beátis spirítibus et creatúris. Necessárius es creatúræ propter sánguinem effúsum ab unigénito Verbo, quod ex amóris veheméntia se fecit creatúræ suæ necessárium. Quiéscis in creatúris, quæ ita se dispónunt, ut, tuórum communicatióne múnerum, própriam tui similitúdinem in se per puritátem recípiant. Quiéscis in illis, quæ in se suscípiunt sánguinis Verbi efféctum seque digna tui habitácula effíciunt.

Veni, Sancte Spíritus. Véniat únio Patris, beneplácitum Verbi. Tu, Spíritus veritátis, es prǽmium sanctórum, refrigérium animárum, lux tenebrárum, páuperum divítiæ, amántium thesáurus, esuriéntium satíetas, consolátio peregrinórum; tu dénique ille es, in quo omnes thesáuri continéntur.

Veni, qui descéndens in Maríam fecísti, ut carnem súmeret Verbum, atque in nobis operáre per grátiam quod in illa es per grátiam naturámque operátus.

Veni, qui es omnis castæ cogitatiónis aliméntum, fons omnis cleméntiæ, omnis puritátis cúmulus.

Veni, et in nobis absúme quicquid ímpedit ne nos absumámur in te.

RESPONSORIUM

1 Cor 2, 9-10a

Oculus non vidit, nec auris audívit, nec in cor hóminis ascéndit * Quæ præparávit Deus his qui díligunt illum.

Nobis autem revelávit Deus per Spíritum, * Quæ præparávit Deus his qui díligunt illum.

ORATIO

Orémus.

Deus, virginitátis amátor, qui beátam Maríam Magdalénam vírginem, tuo amóre succénsam, donis cæléstibus decorásti, da ut, quam hódie venerámur, eius puritátis caritatísque imitémur exémpla. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky