## 19. Novembris 2024

## Feria tertia, tempus per annum, hebdomada 33
hebdomada 1 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Consors patérni lúminis,

lux ipse lucis et dies,

noctem canéndo rúmpimus:

assíste postulántibus.

Aufer tenébras méntium,

fuga catérvas dǽmonum,

expélle somnoléntiam

ne pigritántes óbruat.

Sic, Christe, nobis ómnibus

indúlgeas credéntibus,

ut prosit exorántibus

quod præcinéntes psállimus.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

O sacrosáncta Trínitas,

quæ cuncta condens órdinas,

diem labóri députans

noctem quiéti dédicas,

Te mane, simul véspere,

te nocte ac die cánimus;

in tua nos tu glória

per cuncta serva témpora.

Nos ádsumus te cérnui

en adorántes fámuli;

vota precésque súpplicum

hymnis adiúnge cǽlitum.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Iudicábit Dóminus in iustítia páuperes.

Psalmus 9 B (10)
Gratiarum actio
Beati pauperes, quia vestrum est regnum Dei (Lc 6, 20).
I

Ut quid, Dómine, stas a longe, *

abscóndis te in opportunitátibus, in tribulatióne?

Dum supérbit, ímpius inséquitur páuperem; *

comprehendántur in consíliis, quæ cógitant.

Quóniam gloriátur peccátor in desidériis ánimæ suæ, *

et avárus sibi benedícit.

Spernit Dóminum peccátor in arrogántia sua: *

« Non requíret, non est Deus ».

Hæ sunt omnes cogitatiónes eius; *

prosperántur viæ illíus in omni témpore.

Excélsa nimis iudícia tua a fácie eius; *

omnes inimícos suos aspernátur.

Dixit enim in corde suo: « Non movébor, *

in generatiónem et generatiónem ero sine malo ».

Cuius maledictióne os plenum est et frauduléntia et dolo, *

sub lingua eius labor et nequítia.

Sedet in insídiis ad vicos, *

in occúltis intérficit innocéntem.

Oculi eius in páuperem respíciunt; *

insidiátur in abscóndito quasi leo in spelúnca sua.

Insidiátur, ut rápiat páuperem; *

rapit páuperem, dum áttrahit in láqueum suum.

Irruit et inclínat se, et míseri cadunt *

in fortitúdine brachiórum eius.

Dixit enim in corde suo: « Oblítus est Deus, *

avértit fáciem suam, non vidébit in finem ».

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Iudicábit Dóminus in iustítia páuperes.

Ant. 2 Tu, Dómine, labórem et dolórem consíderas.

II

Exsúrge, Dómine Deus; exálta manum tuam, *

ne obliviscáris páuperum.

Propter quid spernit ímpius Deum? *

Dixit enim in corde suo: « Non requíres ».

Vidísti: †

tu labórem et dolórem consíderas, *

ut tradas eos in manus tuas.

Tibi derelíctus est pauper, *

órphano tu factus es adiútor.

Cóntere bráchium peccatóris et malígni; *

quæres peccátum illíus et non invénies.

Dóminus rex in ætérnum et in sǽculum sǽculi: *

periérunt gentes de terra illíus.

Desidérium páuperum exaudísti, Dómine; *

confirmábis cor eórum, inténdes aurem tuam

iudicáre pupíllo et húmili, *

ut non appónat ultra indúcere timórem homo de terra.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Tu, Dómine, labórem et dolórem consíderas.

Ant. 3 Elóquia Dómini elóquia casta; argéntum igne examinátum.

Psalmus 11 (12)
Invocatio contra superbos
Propter nos pauperes Pater Filium dignatus est mittere (S. Augustinus).

Salvum me fac, Dómine, quóniam defécit sanctus, *

quóniam deminúti sunt fidéles a fíliis hóminum.

Vana locúti sunt unusquísque ad próximum suum; *

in lábiis dolósis, in dúplici corde locúti sunt.

Dispérdat Dóminus univérsa lábia dolósa *

et linguam magníloquam.

Qui dixérunt: « Lingua nostra magnificábimur, †

lábia nostra a nobis sunt; *

quis noster dóminus est? ».

« Propter misériam ínopum et gémitum páuperum, †

nunc exsúrgam, dicit Dóminus; *

ponam in salutári illum, quem despíciunt ».

Elóquia Dómini elóquia casta, *

argéntum igne examinátum, separátum a terra, purgátum séptuplum.

Tu, Dómine, servábis nos et custódies nos *

a generatióne hac in ætérnum.

In circúitu ímpii ámbulant, *

cum exaltántur sordes inter fílios hóminum.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Elóquia Dómini elóquia casta; argéntum igne examinátum.

Díriget Dóminus mansuétos in iudício.

Docébit mites vias suas.

LECTIO PRIOR

De libro Zacharíæ prophétæ

9, 1 – 10, 2

Salus Sion promittitur

Verbum Dómini in terra Hadrach

et Damásci requiéi eius,

quia Dómini est óculus Aram

sicut omnes tribus Israel.

Emath quoque in términis eius

et Tyrus et Sidon, quæ sápiens est valde.

Et ædificávit Tyrus munitiónem suam

et coacervávit argéntum quasi púlverem

et aurum ut lutum plateárum.

Ecce Dóminus possidébit eam

et percútiet in mari fortitúdinem eius;

et hæc igni devorábitur.

Vidébit Ascalon et timébit,

et Gaza dolóre torquétur nimis,

et Accaron, quóniam confúsa est spes eius;

et períbit rex de Gaza,

et Ascalon non habitábitur.

Et habitábit spúrius in Azóto,

et dispérdam supérbiam Philísthim.

Et áuferam sánguinem eius de ore eius

et abominatiónes eius de médio déntium eius,

et relinquétur étiam ipse Deo nostro,

et erit quasi dux in Iuda,

et Accaron quasi Iebusǽus.

Et circúmdabo domum meam ut præsídium

contra eúntes et reverténtes;

et non transíbit super eos ultra exáctor,

quia nunc vidi in óculis meis.

Exsúlta satis, fília Sion;

iúbila, fília Ierúsalem.

Ecce rex tuus venit tibi

iustus et salvátor ipse,

pauper et sedens super ásinum

et super pullum fílium ásinæ.

Et dispérdam currum ex Ephraim

et equum de Ierúsalem;

et confringétur arcus belli,

et loquétur pacem géntibus.

Et impérium eius a mari usque ad mare

et a flúmine usque ad fines terræ.

Tu quoque: in sánguine testaménti tui

éxtraho vinctos tuos de lacu, in quo non est aqua.

Convertímini ad munitiónem,

vincti spei;

hódie quoque annúntians:

Duplícia reddam tibi.

Nam exténdi mihi Iudam quasi arcum,

implévi Ephraim;

et suscitábo fílios tuos, Sion,

super fílios tuos, Grǽcia,

et ponam te quasi gládium fórtium.

Et Dóminus super eos vidébitur,

et exíbit ut fulgur iáculum eius;

et Dóminus Deus in tuba canet

et vadet in procéllis austri.

Dóminus exercítuum próteget eos;

et devorábunt et conculcábunt lápides fundæ,

et bibent, agitabúntur quasi vino

et replebúntur ut phíalæ et quasi córnua altáris.

Et salvábit eos Dóminus Deus eórum

in die illa,

ut gregem pópuli sui,

quia lápides corónæ

fulgébunt super terram eius.

Quid enim bonum eius est

et quid pulchrum eius!

Fruméntum succréscere facit iúvenes

et mustum vírgines.

Pétite a Dómino plúviam

in témpore plúviæ serótinæ.

Dóminus facit fúlgura

et plúviam imbris dabit eis,

síngulis herbam in agro.

Quia théraphim loquúntur inánia,

et divíni vident mendácium,

et sómnia loquúntur vana,

vane consolántur;

idcírco migrant quasi grex,

affligúntur, quia non est eis pastor.

RESPONSORIUM

Zac 9, 9; Io 12, 14

Exsúlta satis, fília Sion; iúbila, fília Ierúsalem: * Ecce rex tuus venit tibi iustus et salvátor ipse, pauper et sedens super ásinum et super pullum fílium ásinæ.

Invénit Iesus aséllum et sedit super eum, sicut scriptum est: * Ecce rex tuus venit tibi iustus et salvátor ipse, pauper et sedens super ásinum et super pullum fílium ásinæ.

LECTIO ALTERA

Ex Oratiónibus sancti Andréæ Creténsis epíscopi

(Oratio 9, in ramos palmarum: PG 97, 1002)

Ecce rex tuus venit tibi iustus et salvator

Dicámus et nos Christo, dicámus: Benedíctus qui venit in nómine Dómini, rex Israel. Intendámus in eum ceu ramos palmárum, suprémos in cruce sermónes. Fauste prosequámur non olivárum ramis, sed eleemósynæ in nos ínvicem gloriatiónibus. Substernámus vestimentórum instar eius pédibus cordis desidéria, ut gressum in nobis ponens totus intra nos fiat, totósque nos in se ipso, seque in nobis totum exhíbeat. Dicámus Sióni eam prophétæ acclamatiónem: Confíde, fília Sion, ne timúeris: Ecce rex tuus venit tibi mansuétus, ac sedens supra pullum, fílium subiugális.

Venit, qui est in omni loco præsens, et implet ómnia, ut ómnium in te operétur salútem. Venit is, qui non venit vocáre iustos, sed peccatóres ad pæniténtiam, ut peccáto errónes révocet. Ne ergo timúeris. Est Deus in médio tui, nec commovéberis.

Súscipe eum supínis mánibus qui tua mœnia in suis ipse mánibus depínxit. Eum súscipe qui fundaménta tua in suis palmis fundávit. Eum súscipe, qui in se nostra ómnia, uno dempto peccáto, suis ipse nostra absumptúrus recépit. Lætáre, mater cívitas Sion: ne tímeas: Célebra festivitátes tuas. Eum glorífica super misericórdia, qui ad nos venit in te. Sed et ipsa gaude veheménter, fília Ierúsalem, decánta, tripúdia. Illumináre, illumináre (in hunc acclamámus modum cum Isaía, sacra illa tuba), quia venit tibi lumen, et glória Dómini super te orta est.

Quodnam illud lumen? Nempe quod illúminat omnem hóminem veniéntem in mundum. Lumen, inquam, sempitérnum, lumen sine témpore et in témpore exhíbitum, lumen carne manifestátum et natúra occúltum, lumen quod circumfúlsit pastóres, et Magis dux viæ fuit. Lumen quod erat in mundo a princípio, per quod factus est mundus, nec mundus ipsum cognóvit. Lumen quod venit in própria, et sui illud non recepérunt.

Glória Dómini, quænam illa? Utique crux, in qua Christus glorificátus est: ille, inquam, patérnæ glóriæ splendor, quemádmodum ipse, cum pássio imminéret, dixit: Nunc glorificátus est Fílius hóminis, et Deus glorificátus est in eo, et contínuo glorificábit eum. Glóriam hoc loco appéllans suam ipsíus in cruce exaltatiónem. Crux enim Christi glória est, eiúsque útique exaltátio. Quippe ait: Ego cum exaltátus fúero, omnes traham ad meípsum.

RESPONSORIUM

Ps 117 (118), 26a. 27a. 23

Benedíctus, qui venit in nómine Dómini; * Deus Dóminus, et illúxit nobis.

A Dómino factum est istud, et est mirábile in óculis nostris. * Deus Dóminus, et illúxit nobis.

ORATIO

Orémus.

Da nobis, quǽsumus, Dómine Deus noster, in tua semper devotióne gaudére, quia perpétua est et plena felícitas, si bonórum ómnium iúgiter serviámus auctóri. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky