## 27. Iunii 2024

## Feria quinta, tempus per annum, hebdomada 12
hebdomada 4 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Ales diéi núntius

lucem propínquam prǽcinit;

nos excitátor méntium

iam Christus ad vitam vocat.

« Auférte — clamat — léctulos

ægros, sopóros, désides;

castíque, recti ac sóbrii

vigiláte; iam sum próximus ».

Ut, cum corúscis flátibus

auróra cælum spárserit,

omnes labóre exércitos

confírmet ad spem lúminis.

Iesum ciámus vócibus

flentes, precántes, sóbrii;

inténta supplicátio

dormíre cor mundum vetat.

Tu, Christe, somnum dísice,

tu rumpe noctis víncula,

tu solve peccátum vetus

novúmque lumen íngere.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Amóris sensus érige

ad te, largítor véniæ,

ut fias clemens córdibus

purgátis inde sórdibus.

Extérni huc advénimus

et éxsules ingémimus;

tu portus es et pátria,

ad vitæ duc nos átria.

Felix quæ sitit cáritas

te fontem vitæ, o Véritas;

beáti valde óculi

te speculántis pópuli.

Grandis est tibi glória

tuæ laudis memória,

quam sine fine célebrant

qui cor ab imis élevant.

Præsta, Pater piíssime,

Patríque compar Unice,

cum Spíritu Paráclito

regnans per omne sǽculum. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Bráchium eórum non salvábit eos, sed déxtera tua et illuminátio vultus tui.

Psalmus 43 (44)
Populi calamitates
In his omnibus superamus propter eum, qui dilexit nos (Rom 8, 37).
I

Deus, áuribus nostris audívimus; †

patres nostri annuntiavérunt nobis *

opus, quod operátus es in diébus eórum, in diébus antíquis.

Tu manu tua gentes depulísti et plantásti illos, *

afflixísti pópulos et dilatásti eos.

Nec enim in gládio suo possedérunt terram, *

et bráchium eórum non salvávit eos;

sed déxtera tua et bráchium tuum et illuminátio vultus tui, *

quóniam complacuísti in eis.

Tu es rex meus et Deus meus, *

qui mandas salútes Iacob.

In te inimícos nostros proiécimus, *

et in nómine tuo conculcávimus insurgéntes in nos.

Non enim in arcu meo sperábo, *

et gládius meus non salvábit me.

Tu autem salvásti nos de affligéntibus nos *

et odiéntes nos confudísti.

In Deo gloriábimur tota die *

et in nómine tuo confitébimur in sǽculum.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Bráchium eórum non salvábit eos, sed déxtera tua et illuminátio vultus tui.

Ant. 2 Non avértet Dóminus fáciem suam a vobis, si revérsi fuéritis ad eum.

II

Nunc autem reppulísti et confudísti nos *

et non egrediéris, Deus, cum virtútibus nostris.

Convertísti nos retrórsum coram inimícis nostris, *

et, qui odérunt nos, diripuérunt sibi.

Dedísti nos tamquam oves ad vescéndum *

et in géntibus dispersísti nos.

Vendidísti pópulum tuum sine lucro, *

nec dítior factus es in commutatióne eórum.

Posuísti nos oppróbrium vicínis nostris, *

subsannatiónem et derísum his, qui sunt in circúitu nostro.

Posuísti nos similitúdinem in géntibus, *

commotiónem cápitis in pópulis.

Tota die verecúndia mea contra me est, *

et confúsio faciéi meæ coopéruit me

a voce exprobrántis et obloquéntis, *

a fácie inimíci et ultóris.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Non avértet Dóminus fáciem suam a vobis, si revérsi fuéritis ad eum.

Ant. 3 Exsúrge, Dómine, et ne repéllas in finem.

III

Hæc ómnia venérunt super nos, †

nec oblíti sumus te; *

et iníque non égimus in testaméntum tuum.

Et non recéssit retro cor nostrum, *

nec declinavérunt gressus nostri a via tua;

sed humiliásti nos in loco vúlpium *

et operuísti nos umbra mortis.

Si oblíti fuérimus nomen Dei nostri *

et si expandérimus manus nostras ad deum aliénum,

nonne Deus requíret ista? *

Ipse enim novit abscóndita cordis.

Quóniam propter te mortificámur tota die, *

æstimáti sumus sicut oves occisiónis.

Evígila quare obdórmis, Dómine? *

Exsúrge et ne repéllas in finem.

Quare fáciem tuam avértis, *

oblivísceris inópiæ nostræ et tribulatiónis nostræ?

Quóniam humiliáta est in púlvere ánima nostra, *

conglutinátus est in terra venter noster.

Exsúrge, Dómine, ádiuva nos *

et rédime nos propter misericórdiam tuam.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Exsúrge, Dómine, et ne repéllas in finem.

Fáciem tuam illúmina super servum tuum, Dómine.

Et doce me iustificatiónes tuas.

LECTIO PRIOR

De libro primo Samuélis

21, 2-10; 22, 1-5

Fuga David

In diébus illis: Venit David in Nob ad Achímelech sacerdótem, et obstúpuit Achímelech eo quod venísset David, et dixit ei: « Quare tu solus et nullus est tecum? ». Et ait David ad Achímelech sacerdótem: « Rex præcépit mihi negótium et dixit: “Nemo sciat rem, propter quam a me missus es, et cuiúsmodi tibi præcépta déderim”, púeris vero condíxi in illum et illum locum. Nunc ígitur, si habes ad manum quinque panes, da mihi, aut quidquid invéneris ».

Et respóndens sacérdos David ait ei: « Non hábeo panes láicos ad manum, sed tantum panem sanctum; si mundi sunt púeri máxime a muliéribus? ». Et respóndit David sacerdóti et dixit ei: « Equidem, si de muliéribus ágitur, continúimus nos ab heri et nudiustértius. Quando egrediébar, fuérunt córpora puerórum sancta, quamvis iter esset profánum. Quanto magis hódie sunt sancti quoad córpora ». Dedit ergo ei sacérdos sanctificátum panem, neque enim erat ibi panis, nisi tantum panes propositiónis, qui subláti fuerant a fácie Dómini, ut poneréntur panes cálidi.

Erat autem ibi vir de servis Saul in die illa reténtus ante Dóminum; et nomen eius Doeg Idumǽus, potentíssimus pastórum Saul.

Dixit autem David ad Achímelech: « Si habes hic ad manum hastam aut gládium? Quia gládium meum et arma mea non tuli mecum; negótium enim regis urgébat ». Et dixit sacérdos: « Ecce hic gládius Góliath Philisthǽi, quem percussísti in valle Terebínthi; est involútus pállio post ephod. Si istum vis tóllere, tolle, neque enim est álius hic absque eo ». Et ait David: « Non est huic alter símilis; da mihi eum ».

Abiit ergo inde David et fugit in spelúncam Odóllam; quod cum audíssent fratres eius et omnis domus patris eius, descendérunt ad eum illuc. Et convenérunt ad eum omnes, qui erant in angústia constitúti et oppréssi ære aliéno et amáro ánimo; et factus est eórum princeps, fuerúntque cum eo quasi quadringénti viri.

Et proféctus est David inde in Maspha, quæ est Moab, et dixit ad regem Moab: « Máneat, oro, pater meus et mater mea vobíscum, donec sciam quid fáciat mihi Deus ». Et relíquit eos ante fáciem regis Moab; manserúntque apud eum cunctis diébus, quibus David fuit in præsídio.

Dixítque Gad prophéta ad David: « Noli manére in præsídio. Proficíscere et vade in terram Iudæ ». Et proféctus David venit in saltum Haret.

RESPONSORIUM

Rom 7, 6; Mc 2, 25. 26

Solúti sumus a lege, mórtui ei, in qua detinebámur, * Serviámus in novitáte Spíritus et non in vetustáte lítteræ.

Numquam legístis quid fécerit David, quando esúriit? Quómodo introívit in domum Dei et panes propositiónis manducávit. * Serviámus in novitáte Spíritus et non in vetustáte lítteræ.

LECTIO ALTERA

Ex Homilíis sancti Gregórii Nysséni epíscopi

(Orat. 6 De beatitudinibus: PG 44, 1263-1266)

Deus est quasi rupes inaccessibilis

Quod accídere verisímile est iis, qui ex áliquo alto vértice montis in vastum áliquod pélagus despíciunt, id menti meæ áccidit ab excélsa voce Dómini, tamquam de áliquo cacúmine montis, ad inexplicábilem intelléctuum despectánti profunditátem.

Quemádmodum enim in multis locis marítimis montem vidére licet circa eam partem qua mare spectat, quasi dimídium abscíssum et a vértice ad profúndum usque dirécto abrásum, cuius in superióre parte cacúmen quoddam proiéctum profúndo ímminet; quod ígitur accídere verisímile est ei, qui a tali tantǽque altitúdinis spécula in profúndum mare despíciat, ítidem mihi nunc ánimus quasi vertígine labórat in magna hac Dómini voce suspénsus: Beáti puro corde, quóniam ipsi Deum vidébunt.

Deus spectáculo propósitus est iis, qui cor expurgátum habúerint. Deum nemo vidit umquam, ut magnus inquit Ioánnes; confírmat autem eam senténtiam étiam illa sublími mente Paulus, qui dixit: Quem nullus hóminum vidit neque vidére potest. Hæc est illa levis, abrása atque prærúpta petra, quæ nullum in sese intelléctuum sustentaméntum et firmaméntum osténdit; quam étiam Móyses ítidem inaccéssam in suis decrétis pronuntiávit, ut nusquam mens nostra adíre possit, quidquid enítens apprehéndere, quove sese subleváre póterit per illam senténtiam abráso: Non est enim, inquit, qui Dóminum vidébit et vivet.

Atque vidére Deum, vita sempitérna est. Hoc autem fíeri non posse, ut Deus videátur, colúmnæ fídei Ioánnes et Paulus et Móyses affírmant. Vidésne vertíginem, cum qua una tráhitur ánimus ad profunditátem eórum quæ in hac oratióne considerántur? Si Deus est vita, qui non videt Deum, vitam non videt. Quod Deus vidéri non possit, tum prophétæ tum Apóstoli divíno Spíritu ducti attestántur. In quas angústias, spes homínibus redígitur?

Verum súblevat atque susténtat Dóminus labescéntem spem. Quemádmodum in Petro fecit, quem periclitántem ne submergerétur rursus in sólida atque resisténti vestígiis aqua collocávit.

Si ígitur étiam ad nos manus Verbi admóta fúerit, et instábiles in profúndo speculatiónum in altérutro intelléctu constitúerit, extra metum érimus, fírmiter quasi manu ducens nos Verbum ampléxi. Beáti enim, inquit, qui puro corde prǽditi sunt, quóniam ipsi Deum vidébunt.

RESPONSORIUM

Io 1, 18; Ps 144 (145), 3

Deum nemo vidit umquam; * Unigénitus Deus, qui est in sinu Patris, ipse enarrávit.

Magnus Dóminus et laudábilis nimis, et magnitúdinis eius non est investigátio. * Unigénitus Deus, qui est in sinu Patris, ipse enarrávit.

ORATIO

Orémus.

Sancti nóminis tui, Dómine, timórem páriter et amórem fac nos habére perpétuum, quia numquam tua gubernatióne destítuis, quos in soliditáte tuæ dilectiónis instítuis. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky