## 6. Iunii 2024

## Feria quinta, tempus per annum, hebdomada 9
hebdomada 1 psalterii

Officium lectionis

Deus, in adiutórium meum inténde.

Dómine, ad adiuvándum me festína.

Glória Patri et Fílio et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio et nunc et semper et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Omnia supra dicta omittuntur, quando Invitatorium immediate præcedit.

HYMNUS

I. Quando Officium lectionis dicitur noctu vel summo mane:

Nox atra rerum cóntegit

terræ colóres ómnium:

nos confiténtes póscimus

te, iuste iudex córdium,

Ut áuferas piácula

sordésque mentis ábluas,

donésque, Christe, grátiam

ut arceántur crímina.

Mens, ecce, torpet ímpia,

quam culpa mordet nóxia;

obscúra gestit tóllere

et te, Redémptor, quǽrere.

Repélle tu calíginem

intrínsecus quam máxime,

ut in beáto gáudeat

se collocári lúmine.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

II. Quando Officium lectionis dicitur diurno tempore:

Christe, precámur ádnuas

orántibus servis tuis,

iníquitas hæc sǽculi

ne nostram captívet fidem.

Non cogitémus ímpie,

invideámus némini,

læsi non reddámus vicem,

vincámus in bono malum.

Absit nostris e córdibus

ira, dolus, supérbia;

absístat avarítia,

malórum radix ómnium.

Consérvet pacis fœ́dera

non simuláta cáritas;

sit illibáta cástitas

credulitáte pérpeti.

Sit, Christe, rex piíssime,

tibi Patríque glória

cum Spíritu Paráclito,

in sempitérna sǽcula. Amen.

PSALMODIA

Ant. 1 Elóquium Dómini scutum est ómnium sperántium in eum.

Psalmus 17 (18), 31-51
Gratiarum actio
Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom 8, 31).
IV

Deus, impollúta via eius, †

elóquia Dómini igne examináta; *

protéctor est ómnium sperántium in se.

Quóniam quis Deus præter Dóminum? *

Aut quæ munítio præter Deum nostrum?

Deus, qui præcínxit me virtúte *

et pósuit immaculátam viam meam;

qui perfécit pedes meos tamquam cervórum *

et super excélsa státuit me;

qui docet manus meas ad prœ́lium, *

et tendunt arcum ǽreum bráchia mea.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Elóquium Dómini scutum est ómnium sperántium in eum.

Ant. 2 Déxtera tua, Dómine, suscépit me.

V

Et dedísti mihi scutum salútis tuæ, †

et déxtera tua suscépit me, *

et exaudítio tua magnificávit me.

Dilatásti gressus meos subtus me, *

et non sunt infirmáta vestígia mea.

Persequébar inimícos meos et comprehendébam illos *

et non convertébar, donec defícerent.

Confringébam illos, nec póterant stare, *

cadébant subtus pedes meos.

Et præcinxísti me virtúte ad bellum *

et supplantásti insurgéntes in me subtus me.

Et inimícos meos dedísti mihi dorsum *

et odiéntes me disperdidísti.

Clamavérunt, nec erat qui salvos fáceret, *

ad Dóminum, nec exaudívit eos.

Et commínui eos ut púlverem ante fáciem venti, *

ut lutum plateárum contrívi eos.

Eripuísti me de contradictiónibus pópuli, *

constituísti me in caput géntium.

Pópulus, quem non cognóvi, servívit mihi, *

in audítu auris obœdívit mihi.

Fílii aliéni blandíti sunt mihi, †

fílii aliéni inveteráti sunt, *

contremuérunt in ábditis suis.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Déxtera tua, Dómine, suscépit me.

Ant. 3 Vivat Dóminus, et exaltétur Deus salútis meæ.

VI

Vivit Dóminus et benedíctus Adiútor meus, *

et exaltétur Deus salútis meæ.

Deus, qui das vindíctas mihi †

et subdis pópulos sub me, *

liberátor meus de inimícis meis iracúndis;

et ab insurgéntibus in me exáltas me, *

a viro iníquo éripis me.

Proptérea confitébor tibi in natiónibus, Dómine, *

et nómini tuo psalmum dicam,

magníficans salútes regis sui †

et fáciens misericórdiam christo suo, *

David et sémini eius usque in sǽculum.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Vivat Dóminus, et exaltétur Deus salútis meæ.

Revéla, Dómine, óculos meos.

Et considerábo mirabília de lege tua.

LECTIO PRIOR

De libro Iob

38, 1-30

Deus confundit Iob

Respóndens Dóminus Iob de túrbine dixit:

« Quis est iste obscúrans consílium

sermónibus imperítis?

Accínge sicut vir lumbos tuos;

interrogábo te, et édoce me.

Ubi eras quando ponébam fundaménta terræ?

Indica mihi, si habes intellegéntiam.

Quis pósuit mensúras eius, si nosti?

Vel quis teténdit super eam líneam?

Super quo bases illíus solidátæ sunt?

Aut quis demísit lápidem angulárem eius,

cum clamárent simul astra matutína,

et iubilárent omnes fílii Dei?

Quis conclúsit óstiis mare,

quando erumpébat quasi de viscéribus procédens,

cum pónerem nubem vestiméntum eius

et calígine illud quasi fáscia obvólverem?

Definívi illud términis meis

et pósui vectem et óstia

et dixi: Usque huc vénies et non procédes ámplius

et hic confrínges tuméntes fluctus tuos.

Numquid in diébus tuis præcepísti dilúculo

et assignásti auróræ locum suum?

Et, cum extréma terræ tenéres,

excússi sunt ímpii ex ea?

Vertétur in lutum signátum

et stabit sicut vestiméntum.

Cohibétur ab ímpiis lux sua,

et bráchium excélsum confringétur.

Numquid ingréssus es scaturígines maris

et in novíssimis abýssi deambulásti?

Numquid apértæ sunt tibi portæ mortis,

et óstia tenebrósa vidísti?

Numquid considerásti latitúdinem terræ?

Indica mihi, si nosti ómnia:

In qua via lux hábitet,

et tenebrárum quis locus sit;

ut ducas unumquódque ad términos suos

et intéllegas sémitas domus eius?

Novísti, nam tunc natus eras,

et númerus diérum tuórum multus!

Numquid ingréssus es thesáuros nivis

aut thesáuros grándinis aspexísti,

quæ præparávi in tempus angústiæ,

in diem pugnæ et belli?

Per quam viam spárgitur lux,

diffúnditur ventus urens super terram?

Quis dedit vehementíssimo imbri cursum

et viam fúlmini tonánti,

ut plúeret super terram absque hómine,

in desérto, ubi nullus mortálium commorátur,

ut impléret ínviam et desolátam

et prodúceret herbas in terra árida?

Quis est plúviæ pater,

vel quis génuit stillas roris?

De cuius sinu egréssa est glácies,

et pruínam de cælo quis génuit?

In similitúdinem lápidis aquæ durántur,

et superfícies abýssi constríngitur ».

RESPONSORIUM

Rom 9, 20; Iob 38, 3

Homo, tu quis es, qui respóndeas Deo? * Numquid dicet figméntum ei qui se finxit: Quid me fecísti sic?

Accínge sicut vir lumbos tuos; interrogábo te, et édoce me: * Numquid dicet figméntum ei qui se finxit: Quid me fecísti sic?

LECTIO ALTERA

E Morálium libris sancti Gregórii Magni papæ in Iob

(Lib. 29, 2-4: PL 76, 478-480)

Ecclésia progreditur quasi aurora consurgens

Quia dilúculum vel auróra a ténebris in lucem vértitur, non immérito dilúculi vel auróræ nómine omnis electórum Ecclésia designátur. Ipsa namque dum ab infidelitátis nocte ad lucem fídei dúcitur, velut auróræ more in diem post ténebras splendóre supérnæ claritátis aperítur. Unde et bene in Cánticis canticórum dícitur: Quæ est ista quæ progréditur quasi auróra consúrgens? Sancta enim Ecclésia cæléstis vitæ prǽmia áppetens, auróra vocáta est, quia dum peccatórum ténebras déserit, iustítiæ luce fulgéscit.

Habémus tamen subtílius áliquid quod consideráta qualitáte dilúculi vel auróræ pensémus. Auróra namque vel dilúculum noctem quidem præterísse núntiant, nec tamen diéi claritátem íntegram osténtant; sed dum illam pellunt, hanc suscípiunt, lucem ténebris permíxtam tenent. Quid ítaque in hac vita omnes qui veritátem séquimur, nisi auróra vel dilúculum sumus? quia et quædam iam quæ lucis sunt ágimus, et tamen in quibúsdam adhuc tenebrárum relíquiis non carémus. Per Prophétam quippe Deo dícitur: Non iustificábitur in conspéctu tuo omnis vivens. Rursúmque scriptum est: In multis offéndimus omnes.

Unde Paulus cum díceret: Nox præcéssit, nequáquam súbdidit: Dies venit, sed: Dies autem appropinquávit. Qui enim post discéssum noctis iam non venísse sed appropinquásse diem insínuat, esse se procul dúbio ante solem post ténebras adhuc in auróra demónstrat.

Tunc autem plene sancta electórum Ecclésia dies erit, cum ei admíxta peccáti umbra iam non erit. Tunc plene dies erit, quando intérni lúminis perfécto fervóre clarúerit. Unde et bene hæc auróra quasi adhuc in tránsitu demonstrátur, cum dícitur: Et ostendísti auróræ locum suum. Cui enim locus suus osténditur, profécto ex álio ad áliud vocátur. Quid est enim locus auróræ, nisi perfécta cláritas visiónis ætérnæ? Ad quem cum perdúcta vénerit, iam de transáctæ noctis ténebris nihil habet. Ad locum suum pertíngere auróra satagébat, cum Psalmísta díceret: Sitívit ánima mea ad Deum vivum; quando véniam et apparébo ante fáciem Dei? Ad hunc locum quem cognóverat perveníre auróra festinábat, cum Paulus desidérium habére se díceret dissólvi et cum Christo esse. Et rursum: Mihi vívere Christus est, et mori lucrum.

RESPONSORIUM

Phil 1, 3. 6. 9

Grátias ago Deo meo in omni memória vestri. * Confídens hoc ipsum quia, qui cepit in vobis opus bonum, perfíciet usque in diem Christi Iesu.

Hoc oro ut cáritas vestra magis ac magis abúndet in sciéntia et omni sensu. * Confídens hoc ipsum quia, qui cepit in vobis opus bonum, perfíciet usque in diem Christi Iesu.

ORATIO

Orémus.

Deus, cuius providéntia in sui dispositióne non fállitur, te súpplices exorámus, ut nóxia cuncta submóveas, et ómnia nobis profutúra concédas. Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum, qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti, Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.

Amen.

Deinde, saltem in celebratione communi, additur acclamatio:

Benedicámus Dómino.

Deo grátias.

In celebratione protracta vigiliæ dominicalis et sollemnitatum, ante hymnum Te Deum dicuntur cantica et legitur Evangelium, sicut in Appendice indicatur.

Si Officium lectionis dicitur immediate ante aliam Horam, tunc initio prædicti Officii præponi potest hymnus huic Horæ congruus; in fine vero omittuntur oratio et acclamatio, atque initio sequentis Horæ omittitur versus introductorius cum Gloria Patri etc.

Text © LIBRERIA EDITRICE VATICANA.

© 1999-2023 J. Vidéky